Linia czasu miejscowości Grabowiec

  • 1787 rok i wcześniej – funkcjonowanie prywatnej winnicy wraz z izbą, chlewikiem od Krynicy oraz dogodnym dojazdem do niej. Winnica ta znajdowała się na gruntach miejskich tuż przy gościńcu zamkowym, czyli na tzw. wypuście pod Górą.

  • Majdan Dańczypolski to wcześniejsza nazwa Henrykówki.

    Byt w XVIII-wiecznym Grabowcu, mieście będącym siedzibą starostwa grodowego, był żywotem w małej osadzie rolniczej. Grabowiec nie posiadał rozwiniętego rzemiosła jak i handlu. W związku z powyższym okoliczna szlachta, która przyjeżdżała do Grabowca, w celu załatwienia spraw, to co najwyżej mogła zwiększyć spożycie trunków. Taki opis autorstwa Władysława Ćwika znajdziemy w pozycji “Miasta królewskie Lubelszczyzny”.

    “Na Dworze Grabowieckim zwanym Siedlisko” – co akta metrykalne mówią o Grabówce?

    1786 rok – powołanie stróża nocnego na okres całego roku w celu ochronienia mieszczan od nocnej straty przez rajców miasta Grabowca.

  • 1771 rok – Krynica pod Grabowiec – Górą określana jest w dokumentach urzędowych miasta Grabowca jako “Krynica Biała”. Określanie różnych miejsc w gminie Grabowiec poprzez dowolność ich nazywania funkcjonuje również współcześnie.

  • 1768 rok – składanie urzędowej przysięgi „aby być sprawiedliwym całemu miastu i pospólstwu miasta Grabowca” oraz przyjmowanie praw magdeburskich przez nowych mieszkańców Grabowca.

  • 24 kwietnia 1744 roku – zawarcie umowy przez burmistrzów miasta Grabowiec JKM Pawła Chorągiewki i Daniela Kodeniec, rajców Eustachego Morhunowicza, Teodora Bonieckiego oraz ławników miasta Grabowca Jana Otrockiego i Grzegorza Bedlickiego z Litmanem Herszowiczem, Irszem Irszowiczem, Moszkiem Zariatowiczem oraz Irszem Dawidowiczem. Umowa ta dotyczyła wydzielenia placu w miejscu ratusza o wymiarach “pół trzecich” sążnia na półtora sążnia oraz wybudowaniu kramów, inaczej zwanych “kramnic” przez wymienionych Żydów. Miejsce to stało puste od czasu pożaru Ratusza, a decyzja została podjęta aby miasto Grabowiec nie ponosiło szkód z tego tytułu. Do czasu pożaru miasto posiadało pusty plac z ratuszem, z którego miało procent. Po podpisaniu umowy, Żydzi zostali zwolnieni z płacenia czynszu w 1744 roku. Od roku 1745 czynsz ten wynosił 7 zł i miał być uiszczany w dniu św. Jana. W przypadku niedotrzymania terminu zapłaty czynszu miasto miało prawo przydzielić kram (“kramnicę”) innym osobom.